Nederlands English

House One
House One

Whispering House
Whispering House

Panoramaramen van het Whispering House, verdeeld volgens het proportioneringssysteem op basis van het algoritme van Euclides
Panoramaramen van het Whispering House, verdeeld volgens het proportioneringssysteem op basis van het algoritme van Euclides

Visuele privacy van de gekromde hal in het Whispering House
Visuele privacy van de gekromde hal in het Whispering House

Woonkamer House One met open zicht op het ritme van de constructie
Woonkamer House One met open zicht op het ritme van de constructie

Blik op de constructie vanuit de kantoorruimte van House One
Blik op de constructie vanuit de kantoorruimte van House One

Slaapkamer House One
Slaapkamer House One

House One
House One




PROJECTINDEX
 
DIS-TANCE
Technische Universiteit Eindhoven
ARCHITECTURE

Ontwerp voor twee huizen, Whispering House en House One, waarbij een Euclidisch algoritme wordt ingezet om betere, unieke ontwerpoplossingen te realiseren.
House One is 39 meter lang en omvat een atelier en een nabijgelegen gastenverblijf. Het ontwerp concentreert zich op het bestuderen van het grid dat is gegenereerd met behulp van de ritmes van Euclides in hun eendimensionale representatie. De afmetingen 480, 720, 960 en 1200 mm worden gecombineerd in een uniek modulair constructief grid. Het grid is visueel minder rigide dan de meeste modulaire constructiesystemen die in de bouw gebruikt worden. Het biedt meer mogelijkheden van verschillende combinaties. Het algoritme van Euclides is gebruikt als een middel om verschillende modulaire elementen te componeren in een patroon vergelijkbaar met een muzikale beat. De berekeningsmethode diende als richtlijn voor het modificeren van de patronen. Het algoritme kan gebruikt worden op willekeurige andere ontwerpen om het constructieve grid te proportioneren.
Het Whispering House is gericht op de waarneming van afstand door middel van verschillende zintuigen. De visuele ervaring wordt bepaald door de indeling van het huis in verschillende kamers, waarbij gebruik gemaakt wordt van de tweedimensionale representatie van de het algoritme van Euclides. De ervaring van afstand is overigens behalve visueel ook auditief waarneembaar. Het huis vergroot de ruimte door de galmende hoofdruimte en verkleint de afstand door middel van de fluister galerij. Hierdoor ontstaat voor elke bewoner een privacy zone waardoor in een klein huis van een familie met twee ouders en drie of vier kinderen het gezinsgevoel behouden kan blijven terwijl de individuele gezinsleden tegelijkertijd beschikken over voldoende privéruimte.
Beide ontwerpen pogen de mythe van het bestaan van een perfect proportioneringsysteem te ontzenuwen. Vroeger dacht men dat verhoudingen een mystiek recept waren voor schoonheid. Momenteel overheerst de gedachte dat de ervaring van schoonheid zowel veroorzaakt wordt door gewenning als door gewekte verwachtingen. We vinden een bepaalde verhouding, zoals de gouden snede, mooi door de mystieke lading ervan. Er wordt van ons verwacht dat we het mooi vinden omdat ons verteld wordt dat de verhouding het patroon van het leven bevat. Maar ook andere verhoudingen kunnen net zo goed een gevoel van schoonheid oproepen. Misschien is de aanwezigheid van een patroon op zich al voldoende. Als een puur logisch wiskundig systeem verwijst proportionering naar een patroon van relaties tussen verschillende onderdelen van een gebouw en is ook als zodanig te begrijpen. Mijn onderzoek naar de aard van verhoudingen verwerpt het idee van proportie als een recept voor schoonheid. Ik heb proportie opnieuw gedefinieerd als een systeem. Deze nieuwe houding ten opzichte van verhoudingen levert een flexibele benadering op om nieuwe ruimtelijke arrangementen te ontwerpen. Er is nog een oneindig aantal van zulke maatsystemen te verkennen. Dat experiment met nieuwe maatsystemen kan leiden tot unieke ontwerpen, betere constructieve oplossingen, meer flexibele modules en tegelijkertijd kan het voldoen aan onze esthetische verwachtingen.
Het afstudeerproject verkent het begrip verhouding zoals dat in het algoritme van Euclides is vervat. Het algoritme wordt normaliter gebruikt om een grootste gemene deler te vinden van twee getallen of twee willekeurige lengtes. In de architectuur werd het tot nu toe nooit toegepast. Het algoritme van Euclides creëert een ritme dat over een bepaalde lengte uitgesmeerd kan worden. Het ontwerpen op basis van dit nieuwe algoritme was een experiment om de ervaring en de perceptie te onderzoeken van de verdeling die het algoritme creëert. Beide huizen werden ontworpen op basis van het algoritme, zij het elk op een verschillende manier. De mogelijkheden van het algoritme worden geëxploreerd door het toe te passen op afstanden tussen verschillende elementen van het ontwerp zoals de constructie of de functie. Bijgevolg is elk huis een case study van de eendimensionale en tweedimensionale representatie van hetzelfde nieuwe proportioneringssysteem: het algoritme van Euclides.