Nederlands English


Isometrie
Isometrie

Vier fases: 1 Doortrekken bestaande kanaal
Vier fases: 1 Doortrekken bestaande kanaal

Vier fases: 2 Het creëren van verbindingen
Vier fases: 2 Het creëren van verbindingen

Vier fases: 3 Gebruiken bestaande infrastructuur, voormalig ziekenhuis, markt en viaduct
Vier fases: 3 Gebruiken bestaande infrastructuur, voormalig ziekenhuis, markt en viaduct

Vier fases: 4 PaLACE – elk nieuw gebouw is tegelijkertijd onafhankelijk én onderdeel van het grote geheel
Vier fases: 4 PaLACE – elk nieuw gebouw is tegelijkertijd onafhankelijk én onderdeel van het grote geheel






PROJECTINDEX
 
BRIDGING THE DISCONNECTIONS
Amsterdam University of the Arts
ARCHITECTURE

a public place in an urban context
De eerste ontmoeting met het Mosplein in Amsterdam Noord roept associaties op met een niemandsland in een onsamenhangende verzameling structuren. Daar wilde ik in mijn idealisme in eerste instantie eenvoudigweg een modern wijkcentrum ontwerpen dat aan de chaos en onherbergzaamheid in één klap een eind zou moeten maken. Gaandeweg ontdekte ik echter de verborgen potenties van de locatie. Steeds meer waardeerde ik de spannende structuren van het onvoltooide hoofdkanaal, de open marktplaats en het verlaten ziekenhuis dat vervolgens als hotel werd gebruikt. Daardoor ging ik de uitdaging aan om de ogenschijnlijk levensloze elementen op een creatieve manier tot leven te wekken en ze te transformeren tot een samenhangende nieuwe publieke ruimte.
Het succes van stedelijke ontwikkelingen waar men sociale interactie wil stimuleren en faciliteren hangt meestal samen met de keuze voor het juiste programma in combinatie met het genereren van de juiste aandacht. In mijn geval betekent het dat ik me richt op het herformuleren en op elkaar afstemmen van de functies die in de bestaande structuren een plaats krijgen. Door middel van een verrassend programma komen nieuwe ruimtelijke ontwikkelingen op een natuurlijke en harmonische manier tot bloei. Deze transformatie van hun woonomgeving zal uiteindelijk ook de bewoners samenbrengen.
Vanuit deze nieuwe visie trek ik het onderbroken kanaal door om vervolgens de buurten aan weerszijden geografisch en sociaal met elkaar te verbinden. Het voormalige ziekenhuis wordt verbouwd tot wijkcentrum. De karakteristieke vorm van het gebouw blijft herkenbaar, de bestaande structuur wordt tegelijkertijd gebruikt én gerespecteerd. Het interieur wordt geheel getransformeerd. De verschillende substructuren worden verenigd tot een nieuwe entiteit met culturele-, sociale- en onderwijsvoorzieningen.
Al met al toont deze benadering op overtuigende wijze aan dat bestaande structuren, die daar in eerste instantie totaal ongeschikt voor lijken te zijn, op creatieve wijze aangepast kunnen worden voor nieuwe functies. Hiermee ontdekte ik hoe duurzaamheid betekenis kan krijgen in stedelijke ontwikkelingen.
Een dergelijk ontwerpproject dient te worden opgevat als een levend organisme dat kan ademen, zich aan kan passen aan en kan evolueren met de steeds veranderende eisen van de maatschappij. Binnen het domein van de hedendaagse stedelijke architectuur is daarom een voortdurende dialoog tussen de architect en het ontwerp, de plek en de gebruikers vereist.