Het Centrum voor Muzikanten in Amsterdam Noord bied zowel professionele als amateur musici faciliteiten om te repeteren, uit te voeren en elkaar te ontmoeten.

Het gebouwtype is nieuw voor Nederland en misschien wel de gehele wereld. Een musicus huurt er ruimte voor een bepaalde tijd om te oefenen en gaat weer naar huis. Daarnaast zijn er publieke voorzieningen zoals winkels, restaurants, cafés en twee grote concertzalen. Deze condities vormen het uitgangspunt voor de programmatische organisatie. De drie onderdelen van het gebouw zijn gedefinieerd naar analogie van een luchtkasteel. Het bouwvolume zweeft boven een publieke beganegrondlaag. De tussenlaag huisvest grotere publieksfuncties zoals de concertzalen, de derde laag bevat studio clusters en oefenruimten van alle soorten en maten.
Het bouwvolume is daarnaast vormgegeven vanuit de morfologie van de stedenbouwkundige situatie. Alle tekens uit de omgeving worden gereflecteerd in de opzet van het gebouw. Aan de zuidzijde reageert de vorm op het kleinschalige suburbane woongebied, aan de westkant reageert het op het water en aan de oostkant op de snelweg door er geleidelijk naar af te dalen. Het hogere volume fungeert als landmark tussen de snelweg en de nieuwe ontwikkelingen in het water aan de andere kant.
De trap vormt de slagader van het gebouw en structureert de routing en verbindt de 'organen'. De balies van de verschillende clusters liggen aan de trap, net als de lounges waar musici kunnen verpozen. De trap geeft ruimte aan het sociale collectief, ze heeft een schitterende ruimtelijkheid en genereert activiteit. Deze verticale betonnen sculptuur reageert met haar vorm op de omliggende functies. Ze vormt een expressieve ruimtelijke ader binnen een generieke stapeling van studio's.

Opleiding: TU Delft | Studierichting: architectuur | Mentoren: Udo Garritzmann, Pelle Poiesz, Maarten Meijs