Het ontwerp betreft de nieuwe studio, de Racket Club, van de rockband Marillion met daaraan toegevoegd het handelskantoor Racket Records en het pension Mill End Pub. Het terrein is gelegen aan de stadsrand van Aylesbury, halverwege tussen Londen en Oxford. Het plan is geen antwoord op een probleem, het is niets meer of minder dan de combinatie van mijn fascinaties voor Engelse muziek, architectuur en landschap. Het project verkent de sociale fenomenen internet en pop-muziek en de impact van beide op de architectuur. Het richt zich op de branding van een rijk muziek label. Ik ben er echter zeker van dat het ontwerp tegelijkertijd het centrum zal vormen van het onzichtbare wereldwijde, door duizenden fans ondersteunde netwerk van activiteiten dat samenhangt met het succes van Marillion, dat op zijn beurt gebaseerd is op internet campagnes. Bovendien zal het plan van betekenis zijn voor de aangrenzende rijtjeshuizen, industrieterreinen, tot en met het voetpad en de beek 'Bear Brook' met zijn overblijfselen van rurale oorsprong.

In een langdurig intuïtief proces ontwikkelde ik een gebouw dat er altijd al lijkt te hebben gestaan. Ik ben daarbij sterk geïnspireerd door het werk van Tessenow, Lewerentz, Loos, van der Laan en mijn landgenoot Barragán, architecten die zich richten op het gebruik, vergeten vakmanschap en eenvoudige materialen. Andere ontwerpers met een sterke invloed op mijn werk zijn Goldsworthy met zijn prachtige structuren door het Britse landschap en Tony Fretton, Caruso St John, Robbrecht en Daem en van Hee met recente gebouwen die heden en verleden samen brengen en geworteld zijn in de gefragmenteerde structuren van steden in Engeland en Vlaanderen.

Ik ben ervan overtuigd dat goede architectuur meer is dan een innovatief concept of een intelligente strategie. The Racket Club begon als een kritiek op dit beeld dat ons in Nederland wordt voorgehouden door de opleidingen, welstandcommissies en architecten. Ik denk dat sociale en culturele aspecten op de lange duur belangrijker zijn. Architectuur is het kader rond het dagelijks leven, het stimuleert onze herinnering en suggereert een gebruik zonder dat te conditioneren. Hier ligt de kracht van the Racket Club, het belangrijkste doel is om een aanzet te geven tot de heroverweging van het vak van de architect. The Racket Club reflecteert de transformatie van de traditionele structuur van productie en consumptie onder invloed van het internet. Het is een hybride gebouw, samengesteld uit publieke, private en technische aspecten. Het is een Club, het is een huis, het is een Studio. De geschiedenis kent vele voorbeelden van dergelijke hybriden: het Engelse 'Public House', de behandelkamer van een dokter, de werkplaats van een ambachtsman...

For music fans, when their thoughts branch off into private language, the address on the back of a record sleeve is imagined to be many things. At this point the distance between their thoughts and the ideas which preoccupy architecture,..., marks our territory which is a huge collective resource.
Tony Fretton

Opleiding: AvB Maastricht
Studierichting: architectuur
Mentoren: Elmar Kleuters, Fred Humblé, Maarten Terryn, William Mann