Langs de Rotterdamse snelweg liggen stroken niemandsland. Onbepaalde gebieden waar de stad haar achterkant laat zien aan de voorbijrijder.

Juist door gebruik te maken van de onbepaaldheid van deze plekken kan de stad een gezicht krijgen en als pionier deze lege ruimten langzaam voor zichzelf winnen.

Een strook niemandsland tussen station Schiedam en de A20 wordt gebruikt voor een muziek complex. Deze functie past vanwege haar omvang en overlast niet in het bestaande stadscentrum. Een grote zaal voor versterkte muziek waar men dansfeesten, optredens van bands, dj's en dergelijke organiseert vormt een regionale trekpleister. Nabijgelegen wijken profiteren van een disco, oefenruimtes, studio's en een skateterrein. De zone direct langs de snelweg biedt plaats aan de auto's van bezoekers.

In een omgeving waar niet de menselijke schaal bepalend is, maar die van de grote infrastructuur, is het ontwerp gematerialiseerd in ruwe materialen en grote vlakken. De basis met daarin het oefencentrum en de begane grond manifesteert zich als grove asfaltvlakken en een groen talud. De opbouw, met de grote zaal en foyers, richt zich naar de voorbijrijder en speelt in op zijn beweging over de snelweg. Grote vlakken translucente kunststof bepalen het aanzicht waar het gebouw frontaal wordt benaderd, bij zijdelings zicht is sprake van een minimaal lijnenspel.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Micha de Haas, Bas Gremmen, George Hotze