Het afstudeervoorstel richt zich op de toekomst van de na-oorlogse hoogbouw. Aan de hand van een casestudy voor de Voorhof in Delft worden algemeen toepasbare architectonische interventies ontwikkeld voor een duurzame vernieuwing van hoge flatgebouwen. Deze werden in de jaren zestig in veel Europese steden gebouwd om de woningnood op te lossen. Langzamerhand werd deze woonvorm synoniem met sociale segregatie. Met de monotone architectuur kan niemand zich identificeren, terwijl het gebrek aan ontmoetingsruimten de anonimiteit verder versterkt. Alle ingrediënten voor sociale ontwrichting zijn aanwezig.

Voor wat de directe omgeving van de flats betreft wordt de oplossing gezocht in de aanpak van de enorme parkeerterreinen. Deze worden getransformeerd in aantrekkelijke publieke ruimten. Daartoe worden in de eerste plaats meerdere 'plein' functies geïntroduceerd naast het parkeren. Daarnaast worden verbindingen aangelegd met de omringende buurten. Tenslotte wordt de interactie tussen de bewoners gestimuleerd door de aanleg van gemeenschappelijke verblijfsruimten als speelplaatsen en zitgelegenheid.

De interventie in het blok bestaat uit een gedifferentieerde aanpak van de verschillende verdiepingen. Afhankelijk van de lokale vraag kunnen verdiepingen ingericht worden voor de huisvesting van studenten, families, kantoren of bedrijven. De interventie is gebaseerd op de standaard constructie van een flatgebouw en kan daarom overal toegepast worden. Het basisidee is vervolgens om de gemeenschapszin bij de gebruikers te stimuleren. Dat gebeurt door de introductie van gemeenschappelijke functies en het mixen van functies en woningtypen. Zo worden terrassen voor gezamenlijk gebruik op de familie verdiepingen aangelegd, terwijl een gemeenschappelijk dakterras toegankelijk is voor alle gebruikers van de flat. Een mix van functies stimuleert de onderlinge contacten. Zo is er een crèche en een café op de begane grond en een fitness ruimte op de bovenste verdieping. Om de onderlinge contacten verder te verrijken worden verschillende woningtypen in het gebouw gerealiseerd.

Met dit project wordt een nieuwe flexibele aanpak ontwikkeld met een set aan architectonische interventies. Het biedt een duurzaam alternatief voor de momenteel populaire korte termijn aanpak waarbij bewakingscamera's en hekken een belangrijke rol spelen. Wel moet het principe nog verder uitgewerkt en getest worden. Het moet een onderdeel vormen van een multidisciplinaire aanpak waarbij economen, sociologen, politici en, niet in de laatste plaats, bewoners betrokken worden.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Frank Koopman, Janneke Bierman