De ontworpen interventie beoogt het Park, gelegen nabij de Euromast, ruimtelijk en functioneel te verbinden met de stad. Een wezenlijke element van het plan is de aansluiting van het Park via promenades op de Veerhaven en daarmee de Westersingel, waarmee tegelijkertijd de relatie met de Maas wordt versterkt. Binnen de ontwikkelde visie past het ontwerp voor een historisch museum in het Park, waarmee een functie wordt toegevoegd die het dagelijks bezoek van stedelingen naar het Park stimuleert. In een volgende stap kan het gehele Westerkwartier, het Park, de Veerhaven en het Willemsplein via het Museumpark aangesloten worden op het Centraal Station en de binnenstad. De interventie is het antwoord op de degradatie die het park doormaakte van stadspark in de 19e eeuw tot een perifeer buurtpark waarvan het gebruik zich voornamelijk beperkt tot enkele grote evenementen.

De landschappelijke interventie beoogt onder meer het gezicht van het Park naar de Maas en de aansluiting op het Westerkwartier te versterken en daarnaast de structuur van buitenplaats de Heuvel, de toegang tot het Park en de relatie met kade en rivier te verbeteren. Deze doelstellingen worden uitgewerkt in een uitsnede van het Park en de kade, waarbij de reeds aanwezige elementen worden uitgewerkt. Zo wordt de Bult, een kunstmatige grondophoging, vertaald in terrassen, omgeven door betonnen wanden waarin twee trappartijen de ingangen van het Park en het Museumplatform aangeven. De kade wordt plaatselijk naar de niveau van het rivierwater verlaagd, waardoor de Maas als een actief, landschappelijk element onderdeel wordt van het Park. In de richting van het Park werkt het nieuwe gebouw voor het historisch museum, samen met het bestaande Herenhuis, hoofdgebouw van de buitenplaats de Heuvel, mee aan het definiëren van de beleving en schaal van het Park. Het gebouw maakt, qua plaatsing en relatie met zijn omgeving, een onderdeel uit van de al bestaande bebouwing in het Park. In dit alles is de interventie bijna een logische doorvoering van de reeds gaande ontwikkeling van het Park.

De opzet van het gebouw is gebaseerd op een bewerking van het 19-eeuwse typologische model van een museum. Kenmerkende elementen als galerij, hoofdgang, kabinetten zijn opgenomen in het ontwerp. In tegenstelling tot het oorspronkelijke introverte schema van een museum, dat zich voornamelijk oriënteert op de inpandige atria, richt het ontworpen museum zich ook op het Park en de Maas.

Het gebouw als museum wordt verder uitgewerkt in de relatie tussen ruimte en constructie. De constructie is ruimtevormend en sluit direct aan op het ruimtelijke schema. Hierbij speelt maatsystematiek door verschillende schalen heen, een leidende rol. Het gebouw kan gezien worden als een bouwdoos met een beperkt aantal bouwstenen, waarbij in de ruimtelijke variaties binnen het opgestelde schema een ruimtelijke verscheidenheid aan beeld ontstaat. De architectonische betekenis van de constructie staat voorop. De logica van het ruimtelijke beeld van de constructie is hierbij belangrijker dan een eerlijk visueel uitgewerkt krachtenverloop.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Henk Engel, Henk Mihl, Clemens Steenbergen