Time-out verhaalt over een nieuwe mythe, over een architectuur die niet geprogrammeerd is door data te vertalen naar ruimte, maar door tijdsbelevingen te versmelten met architectuur.

Om de ultieme confrontatie tussen de mens en tijdsbelevingen te bewerkstelligen is de file als locatie gekozen. Dit is de plek waar men zijn zelfbeschikking over tijd verliest. In dit vacuüm biedt Time-out de automobilist de mogelijkheid om de tijd juist te versnellen óf te vertragen. Het programma van Time-out heeft raakvlakken met de verschillende soorten tijd die men kan onderscheiden. Zo zijn er in de lineaire tijdzone faciliteiten om de tijd te versnellen, in de versplinterde tijdzone kan men de tijd beleven in zijn momenten en in de sferische tijdzone daal je af in je onderbewustzijn om tot rust te komen.

De file wordt in het gebouw doorgetrokken middels een één kilometer lange lopende band waar de auto op geplaatst wordt en die in een eigen tijdsverloop door het gebouw trekt. Deze 'car-mover' vormt de kunstmatige locatie van het plan en koppelt de drie tijdzones, die elk hun eigen architectonische uitdrukking krijgen. De lineaire tijdsbeleving draait voornamelijk om versnelling. De huid van een lineaire tijdzone is terughoudend van vorm en vouwt zich om de beweging van het programma. De architectuur benadrukt de versnelling en geeft een zogenaamd glashelder beeld van de tijd. In de versplinterde tijdzone gaat het om het beleven van het moment. De éénduidige huid wordt vervormd tot een vertroebeld en duizelingwekkend beeld door de beleving van het moment. De constructie en de verlichting verstoren elke richting. De sferische tijdzone wordt omhuld door een onvatbare mysterieuze huid, waarbij het licht, de beweging, het programma en de tijdbeleving zelf onderdeel zijn van de huid.

Opleiding: AvB Groningen
Studierichting: architectuur
Mentoren: Alex van de Beld, Geert Hovingh & Wim Nijenhuis