In een verlaten gipsgroeve, gelegen in het hoogland van de Negev-woestijn, is een cultureel centrum geprojecteerd. Het programma ervan is gebaseerd op het oorspronkelijke idee van professor Emanuel Mazor, een geoloog verbonden aan het Weitzman Institute of Science. De geactualiseerde versie omvat de volgende functies: een museum waar men kennis kan nemen van de verschillende aspecten en mogelijkheden van het materiaal gips; een bezoekerscentrum; een atelier; een openlucht theater met 300 zitplaatsen en een vijver die gebruikt wordt voor het recyclen van water en waar men zich kan verpozen.

Omdat het project geïsoleerd gelegen is, komt de opzet voort uit ecologische en culturele overwegingen. Het warme droge klimaat is bepalend voor de locatiekeuze en de vorm van de volumes. De situering van de bebouwing is gebaseerd op de heersende water- en luchtstromen, die benut worden voor verkoeling tegen de grote hitte die er heerst. Het zonlicht zorgt voor de verlichting van het interieur. Lokaal beschikbare materialen en technieken vormen het uitgangspunt voor de constructie. De routing door het complex is gebaseerd op de lokale culturele gebruiken.

Daarmee is 'The Gypsum Site' een ecologisch, streekgebonden ontwerp waarbij wordt gestreefd naar een harmonische, duurzame relatie van de mens met zijn omgeving. Daarnaast wil het project de voordelen van woestijn-architectuur presenteren, omdat dit fenomeen in de moderne westerse samenleving veelal onbekend is.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Deborah Hauptmann, Riet Moens-Gigengack & Martin Smit