Dit plan voor een nieuw Filmmuseum is gesitueerd op het Binnengasthuisterrein in Amsterdam. De voornaamste probleemstelling is direct gerelateerd aan de bijzondere locatie. Het Binnengasthuisterrein kent een rijke geschiedenis die teruggaat tot de vijftiende eeuw. Oorspronkelijk waren er op het terrein twee kloosters gevestigd. Later werd in de kloostergebouwen een ziekenhuis gevestigd. De heldere kloosterstructuur uit het begin maakte in de loop der tijden plaats voor een chaotische en onsamenhangende verzameling gebouwen. In de jaren tachtig zijn de gevelwanden rond het gebied doorgebroken en is het gebied onderdeel geworden van het stratenpatroon van Amsterdam.

Het programma voor het nieuwe Filmmuseum bestaat uit filmzalen, tentoonstellingsruimten, een bibliotheek, een café-restaurant, kantoren en depots. Dit omvangrijke programma bood de mogelijkheid een grote ruimtelijke ingreep op het Binnengasthuisterrein te maken. Het voornaamste doel hierbij was het introverte karakter van het gebied weer terug te brengen en het gebied een meer heldere en beter georganiseerde structuur te geven. Het gebouw reageert op de bestaande bebouwing en versterkt de bestaande ruimtelijke kwaliteiten: de hectiek van de straat versus de rust en stilte van de kloostertuinen. Dit resulteerde in een gebouw met twee gezichten. Aan de straatkant een meer gesloten gevel met her en der openingen die de voetgangers een indruk geven van het interieur van het gebouw en de achterliggende tuinen. De gevel aan de tuinzijde is meer gefragmenteerd en voegt zich naar de structuur van de kloostertuinen en de omliggende bebouwing. Hier bevinden zich de entree en de publieke functies. De bezoeker kan de tuinen en de entree van het Filmmuseum op verschillende manieren vanaf de straat bereiken. De routing van de straat naar de tuin is steeds een spel van vooruitkijken en terugkijken.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Tony Fretton, Saskia de Wit & Andrew Borgart