Sinds het ontstaan van de moderne wetenschap bevindt de mensheid zich in een ongemakkelijke paradox. Het zelfbeeld van de mens is vanaf die tijd bijna geheel ontdaan van zijn goddelijke glans. Het is opmerkelijk dat dit gewijzigde zelfbeeld maar weinig invloed heeft gehad op de rituelen en gebruiken die ons tijdens geboorte en sterven voor de waanzin moeten behoeden. Hierdoor gefascineerd, ben ik op zoek gegaan naar nieuwe aanknopingspunten om het begin en het einde binnen onze samenleving opnieuw betekenis te geven.

Vanuit dit perspectief ontstond de gedachte een monument te ontwerpen dat het verhaal vertelt van een levensvorm die door een eindeloze reeks van geboorten en sterven is geëvolueerd tot het sociaal-maatschappelijke wezen van vandaag. Ik ging op zoek naar de fysieke sporen die dit cultureel Darwinisme ons moet hebben nagelaten. Uiteindelijk kwam ik uit bij een veertigtal over de gehele aardbol verspreide locaties die binnen deze geschiedenis de knooppunten vormen. De coördinaten van deze knooppunten vormen de gemeenschappelijke basis voor het monument. Volledig in harmonie met onze hedendaagse verworvenheden op het gebied van individuele vrijheid en identiteit moet, binnen dit concept van de collectieve rede, het individu zijn eigen wending aan het verhaal kunnen geven. Daarom moet de uitvaart veranderen van de welbekende strak geregisseerde dienst tot een enkele uren durende, door de nabestaanden samengestelde expositie over het leven van de gestorvene. Tegelijkertijd zal de geboorte transformeren van een steriele klinische aangelegenheid tot een intieme gebeurtenis binnen een door de ouders zelf geregisseerde omgeving.

In materie vertaald ontwikkelde zich boven de Noordzee, enkele honderden meters uit de kust van Den Haag, een autonoom bouwwerk. Als solide basis fungeert een datamatrix bestaande uit betonnen vloervelden, die alle met hun hellingen naar de eerder genoemde knooppunten verwijzen. Zoals de maatschappij zich binnen haar eigen kader beweegt, zo beweegt de bezoeker zich, geleid door de zwaartekracht, door dit uit kunstmatig gesteente gevormde landschap. Dit symbool voor het collectieve menselijke culturele erfgoed is niets minder dan het domein van de 'Rites de Passage'. Echter, het individu ligt voortdurend op de loer. Gelijk parasieten, houden immers gedaantes zich met hun tengere klauwtjes zo krampachtig aan de datamatrix vast, als zouden zij zich ieder moment van het geheel kunnen losmaken. Deze mechanisch aandoende creaturen, gedragen door een autonome staalconstructie en gehuld in een laminaat van glas en roestvrijstalen strekmetaal, vormen ieder afzonderlijk een intieme ruimte die plaats biedt aan afscheid en verwelkoming. Hier tonen vertrekkende generaties hun kunnen en dienen nieuwe generaties zich aan. En natuurlijk bepaalt hier het individu de conventies. Zowel de inwendige sfeer als ook de relatie die hij met het collectieve zal aangaan. Uitbundig, ingetogen, gesloten of open. Hiermee is het monument waar de mens met zijn nieuwe zelfbeeld aan geboorte en sterven weer betekenis en inhoud kan geven compleet. Een plaats waar het individu, het collectief, de tijdelijkheid en de eeuwigheid elkaar kunnen ontmoeten.

Opleiding: TU Eindhoven
Studierichting: architectuur
Mentoren: Hans Ruijssenaars, Ronald Knappers, Wim Huisman & Monique Bakker