Het Institut Du Monde Islam is gesitueerd op de Wilheminapier in Rotterdam. Het heeft als doel om het begrip tussen de verschillende manieren van denken te verbeteren. De architectuur van het complex waarin kunst religie en wetenschap een abstracte magische eenheid vormen is gebaseerd op het islamitisch Patroon dat op haar beurt voortkwam uit de Islamathematica. Voor de mathematische patronen geldt een bekende basisvorm, namelijk de cirkel in combinatie met twee ten opzichte van elkaar gedraaide vierkanten binnen deze cirkel. Door het toevoegen van hulplijnen aan deze basisvorm krijgt een patroon een bepaalde identiteit. Voor het ontwerp van het Institut Du Monde Islam wordt de bekende basisvorm van het patroon getransformeerd tot een nieuw systeem door de basisvorm 1800 keer te vergroten, met 3 te vermenigvuldigen en vervolgens te transformeren tot een 3D-vorm. Hierdoor ontstaan er patronenlijnen op de horizontale en verticale vlakken. Alle materialen, openingen (zowel in de vloeren als in de gevels) en bewegingen moeten binnen het systeem vallen. Hierdoor ontstaan ruimtes die t.o.v. elkaar in breedte, lengte en hoogte kunnen verschillen en die samen een eenheid vormen, omgeven door een transparante schil.

De eenheid van al het bestaande is het eerste grondbeginsel binnen de islamitische wereld. Alles in het heelal is uiteindelijk één. Binnen het instituut is gezocht naar een relatie tussen religie, kunst en wetenschap en de vorming van een eenheid binnen één, zogenoemde, open-gesloten wereld. De drie blokken, één voor de religie, één voor de kunst en één voor de wetenschap vormen samen als het ware een lichaam met één verstand, één ziel en één wezen. De kunst en de routing spelen bij deze relatie een hele belangrijke rol, zowel horizontaal in de vorm van een (kunst)tunnel als verticaal tussen de functies onderling. Zo is er een relatie tussen de moskee en de baden (hammams) aan de religiezijde en tussen de bibliotheek en het auditorium aan de wetenschapszijde. Een schijf, die het religieblok doorbreekt, geeft de richting van Mekka aan. De schijf past in het patronensysteem. Ze wordt stedebouwkundig niet door omgevende gebouwen geblokkeerd en leidt de mensen naar de gebedsruimte. De eenheidsvorming beperkt zich niet tot het gebouw, maar gaat verder tot het stedelijk niveau. Ik beschouw dit project als een gast op zijn locatie, zelf gastvrij en uitnodigend met respect voor haar omgeving met behoud van haar eigen identiteit.

Tenslotte een citaat van Keith Albarn uit het boek Islamathematica:
'Temidden van een chaos van ervaringen, in een versplinterde wereld, kan een inzicht in patronen gemakkelijk leiden tot een actief begrijpen van deze wereld. Of de werkelijkheid nu een chaos is of niet, we moeten en kunnen alleen werken met een model van die werkelijkheid, dat zelf geordend en begrijpelijk is. Het model moet de gecompliceerde stroom van ervaringen kunnen verwerken en de wereld tot een eenheid maken in een vorm of vormen, die passen in en voortkomen uit onze tijd.'

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Daan Vitner, Jan Engels, Rogier Verbeek & Ina Klaassen