De Nelson-Mandelabrug in Arnhem vormt al vanaf de bouw in 1973 een problematisch element in de stedelijke structuur van Arnhem. Vanwege haar strategische betekenis in de koude oorlog is ze geschikt gemaakt voor grootschalige troepenbewegingen. Voor de in de toekomst te verwachten verkeersstromen is de brug flink overgedimensioneerd, te meer daar er ten oosten van de brug nog een brug wordt gebouwd.

Een brug te ver definieert de verbinding van de binnenstad met het Gelredome op de zuidelijke oever van de Rijn opnieuw. Deze twee kilometer lange lijn vormt de context voor de brug. Uitgaande van de oorspronkelijke brug wordt een structuur toegevoegd die een interactie aangaat met de bestaande structuur.

Door functies als wonen, werken, onderwijs en culturele voorzieningen aan en op de brug toe te voegen wordt de brug onderdeel van een architectonische route. De 'culturele magneet' een groot complex met expositieruimten, kantoren, werkplaatsen en een restaurant trekt het stedelijke publiek en maakt de brug van een te lange verbinding tot een urbane ruimte. Tegelijkertijd is de brug verweven met het landschappelijke buitengebied. Afhankelijk van de weg die men kiest, door de binnenruimte, over de daken, langs de brugpromenade, krijgt men een ander beeld van de ruimte en de tentoonstellingen. Het gecreëerde ruimtelijk geheel speelt in op het stedebouwkundig niveau en is tegelijkertijd ervaarbaar op de menselijke schaal.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Daan Vitner, Meindert Scheers & Willem Hermans