Dit landschapsarchitectonisch ontwerp voor een kuststrook in Helsinki en het architectonisch ontwerp van een badhuis op een knooppunt binnen het gebied zijn enerzijds gebaseerd op plaatselijke kenmerken, anderzijds op de zintuiglijke ervaring. Het project biedt een strategie voor de herstructurering van het gebied. Elementen die in het landschap reeds aanwezig zijn, worden ingezet om het gebied helderder te definiëren. Het badhuis heeft een lange muur als organiserend element. In het deel van het gebouw dat als een helling uit het water oprijst is het algemene programma gevestigd. In de pier bevindt zich het meest Finse programma: de sauna's.

Ik loop door mijn eigen tekeningen. Het tempo waarmee ik langs de kustlijn loop is lager dan dat van mijn hand die diezelfde lijn al zo vaak tekende. Lange muren van verroest staal staan scheef in het gras langs de spoorrails van vroeger tijden die een lijn trekt door het gebied. Ik passeer de muren van wisselende hoogte en richting. Steeds bevind ik me tussen stad en zee, in een natuurlijke dan weer een stedelijke ruimte. Vanaf een heuvel overzie ik het hele gebied, ik kijk ver uit over de zee naar de eilanden. En zie het badhuis liggen aan het water, een lage waaier met houten daken en een lange pier in zee.

Het is weer een roestbruine wand die de richting aangeeft en waarlangs de weg omhoog loopt het gebouw in. Boven kom ik binnen en meteen zie ik beneden mij een zwembad tussen grote houten kolommen. De daken lopen schuin naar beneden, de vloer is rotsachtig als de rotsen buiten. Tussen de baden zijn ruimtes waar de vloeren van hout zijn, dit voelt warmer en zachter aan. Langs de lage achterwand komt licht in lange smalle strepen de ruimte binnen. Door een groot raam zie ik de zee en een lange pier met drijvende sauna's.

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Umberto Barbieri, Clemens Steenbergen & Jan van de Voort