Met het verdrag van Rome legde de internationale gemeenschap in juli 1998 vast dat er een internationaal strafhof in Den Haag zal worden opgericht. Personen die onder verdenking staan van oorlogsmisdrijven, volkerenmoord of ernstige vergrijpen tegen het internationale humanitaire recht zullen hier worden berecht.

De zeer strenge beveiliging, de lange duur van de processen, het enorme aantal deelnemende personages en de meervoudige en geavanceerde toepassing van de techniek nopen tot een fundamentele herschikking van het programma van het traditionele gerechtshof. In het ontwerp van dit tribunaal wordt het beeld opgeroepen van de courtroom als theater vol media en techniek. De ongebruikelijke plaatsing van de rechtszalen in het gebouw komt onder andere voort uit de herziene positie van de grote hoeveelheid kantoorruimte, die gebruikelijk wordt beschouwd als een blok aan het been van het rechtszalencomplex. Binnen het strafhof moeten de circuits voor de verschillende partijen fysiek strikt van elkaar gescheiden blijven. De circulatiesystemen in het gebouw leiden elke partij volgens het isolerend principe van een viervoudige helix naar één van de drie courtrooms. De figuranten worden terloops met elkaar geconfronteerd en worden uitgelokt tot het maken van een inschatting van de waarheid. De architectonische enscenering drijft het verschil op de spits tussen wat men ervaart en wat men verwacht in het 'gerecht'.

Opleiding: TU Eindhoven
Studierichting: architectuur
Mentoren: Bert Dirrix, Pieter Jan Gijsberts, Ronald Knappers, Jeroen Boomgaard & Marc Maurer