Verslingerd aan het Wilde Leven presenteert een vernieuwend verstedelijkingsmodel voor de corridor tussen Amsterdam en Utrecht. Daarbij wordt het water op een nieuwe wijze ingezet als vormgevend en functioneel inrichtingsmiddel. De verstedelijkingsband en de waterband van het landschap van de Vecht en de plassen zijn met elkaar verknoopt. Er onstaat een gevarieerde leefomgeving waar iedereen verslingerd aan zal raken. Een woon-, werk- en recreëermilieu met voor ieder wat wils. Zowel het wilde leven van de stad als de rustieke buitenruimte die het leefgebied vormt voor de Nederlandse wildlife.

Het verschil in dynamiek in de corridor stuurt de verstedelijking. De oude tijdlagen van het landschap met oeverwallen, verveningen, plassen en droogmakerijen vormen het geheugen en zijn laag dynamisch. De nieuwe tijd, gebaseerd op het infrastructurele netwerk, is het meest in beweging. De hoogdynamische pieken op de knooppunten van het netwerk worden uitgebuit voor de ontwikkeling van stedelijke kwaliteiten. Het laagdynamische geheugen wordt versterkt en benut voor een stabiele landschappelijke structuur. De infrastructuurlijnen uit de hoogdynamische laag en de waterlijnen uit de laagdynamische lagen vormen samen het skelet waaraan flexibele ontwikkelingen gekoppeld kunnen worden. In het project worden vier aspecten nader belicht: de mobiliteit, de waterhuishouding, de verstedelijking en de vrijetijdsbesteding.

Opleiding: LU Wageningen
Studierichting: landschapsarchitectuur
Mentoren: Michael van Buuren & Klaas Kerkstra