De opgave bestaat uit het ontwerpen van een gebouw dat meebeweegt met de terugtrekkende kustlijn van de Dode Zee. Zonder menselijk ingrijpen verplaatst het gebouw zich schoksgewijs met het dalen van de zeespiegel. Het landschap en het klimaat worden ingezet voor de 21 dagen durende 'kuur' van de hypermens. De machine vormt een artificieel landschap voor contemplatie, confrontatie en fysieke ervaringen. Een plaats waar overgave aan de omgeving noodzakelijk is. De kuur moet de mens in een andere tijd en ruimte plaatsen waardoor er opnieuw interesse ontstaat voor de omgeving en haar prikkels.

Epiloog
Terwijl ik het bruinrode stof van mijn handen probeer te wrijven, draai ik me nog een keer om en kijk een laatste keer in de richting van het water waarin het gebouw onder een helling verdwijnt. De drijver kan ik vanuit deze plek net als de meeste andere onderdelen niet zien.

De cellen weerkaatsen het roder wordende zonlicht op een manier die me doet denken aan het licht op de UFO foto's van Eduard Meier. Hoe overtuigend is de fictie en hoe ongeloofwaardig klinkt de werkelijkheid?

Tijdens mijn aanwezigheid in het kuuroord veranderde er nogal wat. Het banale maakte plaats voor het basale. Het typologische voor het literaire. Tijd, traagheid, verandering, aanpassing, beweging en evenwicht kregen een eigen plaats en betekenis.

Mijn verblijf was een dwaling en een ontdekkingsreis. Toch heb ik geprobeerd om zoveel mogelijk ervaringen door te geven zodat het verblijf voor de bezoeker na mij eenvoudiger wordt.

Mijn kuur zit erop.
Ik draai me om naar de ondergaande zon en loop verder...

Site Twan Verheyen: http://home.wxs.nl/~twan_verheyen/start-ap.html

Opleiding: Arnhem
Studierichting: architectuur
Mentoren: Frans Sturkenboom, Wim Korvinus & Annette Marx