Rondtollen op doodlopende wegen, butsen over verkeersdrempels, aan jan en alleman de weg vragen, fascinerende dingen tegenkomen en tenslotte opgelucht, geïrriteerd en natuurlijk veel te laat de plek van bestemming bereiken: dat is de ervaring van de bezoeker van een verdwaalwijk of Easytown. Moest dat nou zo ingewikkeld? Andere vragen die ik mezelf stelde aan het begin van de studie waren: Waarom zijn ze een vroege dood gestorven? Wat is er anno 2000 aan de hand? Is een kritisch eerherstel van de nieuwe truttigheid-wijken nodig in verband met de verscherpte concurrentie op de woningmarkt? Het leek me wenselijk om een strategie te ontwikkelen voor de verbetering van de Easytowns.

Voor de wijk de Haagse Beemden in Breda verrichtte ik een casestudy. Deze wijk, ontworpen door Tummers, staat model voor veel andere wijken uit de jaren 70. Uit een tijd-ruimte analyse kwamen problemen naar voren die vooral te maken hadden met de 'schaalverklontering' van de wijk. Ze vormt een gelijkvormig, sterk van de buitenwereld geïsoleerd labyrint. Dit maakt de wijk, hoewel rijk aan verborgen schatten, niet bepaald uitnodigend.

Ik zocht naar ingrepen die de prille geschiedenis van de wijk respecteren en tegelijkertijd nieuwe ontwikkelingen stimuleren. 'Schaalverschuivingen' bieden uitkomst. Deze zorgen voor het aantakken van de geïsoleerde wijk op het netwerk van de regio, terwijl ze op het lagere schaalniveau het 'verwilderd wonen' structureren. De schaalverschuivingen zijn geconcretiseerd voor de Haagse Beemden maar gelden in hun algemeenheid voor alle Easytowns.

link

Opleiding: Rotterdam
Studierichting: stedebouw
Mentoren: Endry van Velzen, Arnold Reyndorp, Harm Tilman & Paul Bosse