Het ontwerp voor de Waterfront Artcolony Manhattan (WAM) aan het Hudson waterfront in New York levert een aanzet tot het revitaliseringsproces van zowel het waterfront als de stad. Ooit vormde het waterfront de bakermat van de metropool New York, maar thans ligt het er verlaten bij. De ruimtelijke kwaliteiten die in de locatie besloten liggen worden opgespoord door middel van een analyse van beide polen: de stad en het waterfront. Binnen het project worden de gesignaleerde potenties vervolgens op alle schaalniveaus uitgebuit. Een aantal strategisch gelegen schakels op de grens van stad en waterfront wordt nieuw leven ingeblazen. De WAM vormt één van deze schakels tussen Downtown Manhattan en de bocht van de Hudson. De kunstenaarskolonie biedt onderdak aan een groep jonge, internationale kunstenaars van wisselende samenstelling. Voor de kunstenaar vormt de stad een inspiratiebron, terwijl het waterfront voor hem fungeert als rustpunt, filter en werkplaats. Door het tentoonstellen van de vervaardigde kunst wordt gepoogd de New Yorkers bij het waterfront te betrekken en daarmee de verloren gegane relatie met de stad te herstellen.

De locatie van de WAM is een restant van een landaanwinning waarop een aantal gebouwen staan die in de kolonie worden opgenomen. Er worden twee nieuwe elementen toegevoegd die de ligging en de vorm van de locatie benadrukken: het verzonken plein en het gestrekte ateliergebouw. Beide elementen incorporeren de bestaande bebouwing en geven uitdrukking aan de verdraaiing van de Hudson.

Het hoofdontwerp van het project is het ateliergebouw dat ateliers en voorzieningen bevat. Aan het ontwerp van dit ruim 250 meter lange gebouw ligt een ruimtelijke bewerking ten grondslag waarin stad en waterfront een essentiële rol spelen. In de langsrichting is de ruimtelijke opbouw gekoppeld aan de confrontatie van de polen. De waterfrontzijde met ateliers en de stadszijde met voorzieningen ontmoeten elkaar in de centrale hoofdontsluiting van het gebouw. Op weg naar het atelier zondert de kunstenaar zich in een aantal stappen af van de stad en zijn collegae. Geleidelijk ontvouwt zich daarbij de weidsheid van het waterfront. In de dwarsrichting is sprake van een driedeling met een techniek-, hoofdgang- en gebruikszone. Deze zones bevatten citaten van de stad. De translucente zuidwand betrekt door haar decorwerking de hergebruikte gebouwen in het totaalbeeld.

In de uitwerking leidt de integratie van constructie en context tot een karakter dat refereert aan de offshore-industrie: robuust en tegelijkertijd transparant. De dubbelhoge ateliers zijn alle op het noorden georiënteerd. Het uitzicht over de bocht in de Hudson wordt ingekaderd door uit stalen roosters opgebouwde loggia's. Deze vormen het waterfront om tot een scherm. Hierop 'projecteert' de kunstenaar beelden van de stad. Zo komen de polen tot elkaar.

link: Arnold Homan

Opleiding: TU Delft
Studierichting: architectuur
Mentoren: Umberto Barbieri, Clemens Steenbergen, Carl van Bruggen & Arie Krijgsman