In een voormalige kolenmijn in het centrum van Oberhausen is met gebruik van het aanwezige bronwater een badruimte geprojecteerd. Het bassin ligt diep onder de grond op de plek waarnaar men vroeger afdaalde om er vuil en zwaar werk te verrichten. De omkering van vuil naar schoon vormt een belangrijk thema binnen het project.

Na de sloop van het mijncomplex bleven twee liftschachten over als de laatste restanten van de mijn. Het ontwerp bestaat uit drie onderdelen, waarbij de liftschachten fungeren als vertrekpunt. Het entreedeel bevindt zich in een sparing in het maaiveld. De sparing vormt het 'nabeeld' van het gesloopte mijngebouw. Een transparant volume met voorzieningen staat in het decor van de met Corten staal beklede sparing. Het vormt een perron tussen de beide schachten. De reis naar beneden door de bestaande liftschachten, die het tweede onderdeel van het ontwerp vormen, verbreekt het besef van tijd en plaats. Het derde onderdeel, de ondergrondse badruimte, is in feite een omkering van massa in leegte. Een sculptuur waar je in kunt. De met water gevulde holte vertoont gelijkenis met een onder spanning gehouden luchtbel. De vorm van de badruimte roept een gevoel van rust en vrijheid op ondanks de volledige opsluiting ervan. Vanuit de lift komt de bezoeker via kleedruimten in een van de tunnels die onder een flauwe helling verbonden zijn met het bassin. Deze lichtkokers vormen de enige lichtbronnen van het bassin. Beide tunnels die op de brandpunten van de symmetrische ruimte zijn gericht verstrooien het licht in de ruimte. De mystieke sfeer dwingt tot fluisteren, de stilte vormt een absolute omkering van de oorverdovende herrie die de boorhamers hier ooit produceerden.

Opleiding: Rotterdam
Studierichting: architectuur
Mentoren: Peter Thole, Mart Reijs & Wim Korvinus