Het nieuwe Van Abbemuseum is gesitueerd aan de stationsweg te Eindhoven. De nieuwe locatie brengt het museum in het lege hart van de stad en creëert samen met Lichttoren, Bijenkorf en station een nieuwe stedelijke impuls langs de vergeten oost-west as.

De publieke functies van het museum kunnen onafhankelijk functioneren en sluiten zowel aan op het stedelijke niveau als op de grote expositiehal. De dynamiek die de plattegrond op de lagere niveaus kenmerkt wordt geleidelijk omgebogen tot een meer statische en autonome plattegrond van de permanente tentoonstellingsruimte op de bovenste etage. Deze laatste ruimte komt qua maat, verlichting en ruimtelijke opbouw sterk overeen met het huidige Van Abbemuseum. Het museum vormt een nieuw synthesemodel waarin het klassieke museum wordt gecombineerd met de moderne en flexibele expositiehal.

De verschillende expositieruimten worden zo in elkaar geschoven dat de marges ertussen dienen als lichthappers voor de verdieping eronder. Daglicht vormt een hoofdmotief voor het totale ontwerp op alle niveaus. De marges aan de gevel vormen verschillende diffuse gebieden en tonen in het gevelbeeld een gelaagd beeld van verschuivingen. De gevel en het dak manifesteren zich als een grote lichtvanger. De expressie van het museum keert 's avonds om tot een lichtbaken voor de stad.

Het 'uithollen' van het volume van binnenuit brengt 'licht' en 'lucht' in het hart van het ontwerp. De ingesloten buitenruimte heeft een eigen karakter dat contrasteert met de stad als omgeving. De eigenzinnigheid van deze ingesloten buitenwereld komt tot uitdrukking in het continue verloop ervan. Ze vormt een reeks van aaneengesloten ruimten van de patio tot de beeldentuin. Het trapsgewijs verloop hiervan bevordert de toetreding van daglicht.

Opleiding: TU Eindhoven
Studierichting: architectuur
Mentoren: Gerard van Zeijl, Ady Steketee & Bert Dirrix