Een transferium moet de automobilist ertoe verleiden voor een deel van zijn verplaatsing de auto te verruilen voor het openbaar vervoer. Filevrije toegang tot het transferium, autostalling door middel van een mechanisch parkeersysteem en geklimatiseerde wachtruimten maken van het overstappen een aangename ervaring. Een ring van transferia vormt de trait d'union tussen de binnenstad en de periferie. Ze verbetert de bereikbaarheid van de binnenstad en verplaatst de parkeerdruk. De ring bundelt grootschalige programma's die anders out there in de periferie liggen en maakt deze bereikbaar per openbaar vervoer. Het transferium in de Gemeenschapspolder ligt op het knooppunt van de rijkswegen A1 en A9, daar waar spoor en snelweg elkaar raken. Aan één zijde toont het zich als een zwerfkei, glad geslepen door een sokkel van infrastructuur. Aan de andere zijde opent zich het panorama op de polder. Door de constructieve en ruimtelijke opzet is er plaats voor een kern van vaste programmatische onderdelen waaromheen wisselende functies een plaats kunnen vinden. Tot de vaste functies hoort de overstapmachine met een ondergronds automagazijn en een internationaal draf- en rencentrum. Deze laatste functie zal als nieuwe economische drager van het polderlandschap fungeren. Als test voor één van de mogelijke wisselende functies is een patiohotel en een congrescentrum ontworpen. In het knooppunt onder de kei ontstaat de meest genereuze ruimte: ongeprogrammeerd maar onmisbaar biedt ze uitzicht op de infrastructuur: een ontmoetingsplek. Opleiding: TU Delft Mentoren: Pi de Bruijn, Willem Hermans, Arie Krijgsman & Boudewijn Bach Studierichting: architectuur