Het station Kempkensberg in Groningen bevindt zich op ongeveer twee kilometer ten zuiden van het centrum van de stad in een gebied dat de komende jaren ingrijpend zal veranderen. Na de sloop van de in onbruik geraakte elektriciteitscentrale volgt de transformatie tot 'Europapark', een kantoren en bedrijventerrein met grote economische betekenis. Rond dit gebied bevinden zich bestaande woon- en werkgebieden als de woonwijk Helpman en het kantorenpark Kempkensberg. Ofschoon zowel de overheid als de NS grootse plannen hebben met dit terrein raakte de ontwikkeling ervan in een impasse. In de plannen van de gemeente speelt het station een belangrijke rol in de ontsluiting van het gebied en als motor voor de vestiging van de vele bedrijven. De spoorwegen willen echter pas na de vestiging van de bedrijven gaan denken aan de bouw van een station. Het ontwerp beoogt een antwoord te geven op de gestelde problematiek en moet van deze vergeten plek weer een stukje stad met betekenis maken. Het geprojecteerde station is daarom veel meer dan een bouwkundige toevoeging aan een vervoerslijn, het koppelt en ontsluit daarnaast ook de omliggende deelgebieden. Het station wordt geheel gevormd door infrastructuren. Op de plaats waar vervoerslijnen elkaar op een haast vanzelfsprekende wijze kruisen ontstaat zo een heldere vervoersmachine die omgeving en infrastructuur tot een eenheid bundelt. Het station Kempkensberg is opgebouwd uit de volgende elementen: een brug, een park, een perron, een kap en heldere architectuur. De twee kilometer lange brug, een verhoogd tracé met people movers, verbindt de afzonderlijke gebieden onderling en met het opstappunt van de trein. Het park koppelt de terreinen aan weerszijden van het spoor. Waar het park de spoorlijn kruist zakt het maaiveld onder het spoor door. Op die plek bevindt zich het stationsplein. Midden tussen de sporen ligt het perron. Alle ondersteunende functies zoals een promenade met winkels, standplaatsen voor bus en taxi alsook parkeerplaatsen voor het halen en brengen van passagiers bevinden zich langs een langgerekte vide onder het perron. Het beeldmerk van het station is de kap. De met doek bespannen staalconstructie beschermt de mensen op het perron en markeert de kruising. 's Avonds vormt de aangelichte kap een baken in de stad. Dankzij het multidisciplinaire ontwerpproces, waarbij de dialoog met de constructeur essentieel was, kreeg de kap ondanks de enorme afmetingen haar ranke vorm. Opleiding: Groningen Mentoren: Maarten Struijs, Otto Wassenaar & Harry Reijnders Studierichting: architectuur