De tweede nationale luchthaven is gesitueerd op de Maasvlakte voor de Zuid-Hollandse kust. Ze vormt een transferium in het immer groeiende netwerk van mobiliteit, economie en cultuur. Als transferium negeert de luchthaven alle schalen van tijd, afstand en context, maar ze is ondanks deze non-contextuele eigenschappen ontegenzeggelijk massief en werkelijk. In een luchthaven manifesteren zich twee schijnbaar tegenwerkende krachten; congestie en separatie. Om functionaliteit en effectiviteit te maximaliseren worden systematische programmaonderdelen gecentraliseerd, terwijl om veiligheid en beheersbaarheid te maximaliseren stromen passagiers worden gescheiden. Zo maakt de eenwording van Europa de scheiding tussen Europese en internationale passagiers noodzakelijk en kent elk programmaonderdeel een optimale functionele positie, afgemeten aan loopafstand, effectiviteit, veiligheid enzovoort. De passagiers zitten gevangen in de gecontroleerde wereld van het transferium. Hierbij is de wachttijd nutteloze tijd, maar tegelijkertijd vrije tijd; een economisch zeer interessante leegte. Deze nutteloze tijd vormt het draagvlak voor functies die behoren tot de cultuur van het transferium. De ruimtelijke structuur wordt gevormd door een structureel grid. In een grid kunnen zowel stromen hun weg vinden als programma's hun plaats. Als gevolg van de noodzaak tot centralisatie ontstaan er ritmen van verschillende systematische programmaonderdelen en als gevolg hiervan congestie en interferentie. Een lineair uitbreidbare functionele en ruimtelijke structuur garandeert expansie en variëteit. Stromen passagiers worden omgelegd, gelaagd en gemengd als water en olie. Hun scheiding vergroot het spanningsveld in het transferium en de aantrekkingskracht ervan, het wordt daardoor onderdeel van het metropolitane karakter, vergelijkbaar met de Berlijnse muur. Opleiding: TU Delft Mentoren: Arne van Herk, Henk Mihl, Arie Krijgsman & Jan Engels Studierichting: architectuur