Drie ateliers verbonden door een zwerfroute vormen de basisonderdelen van het ontwerp voor een werkplek in het getijdengebied van La Vache Noire aan de grillige zuidkust van Bretagne. Loc Armor is Bretons voor plek op het land van de zee. Op deze plek in een landschap zonder rust worden alle zintuigen voortdurend geprikkeld onder invloed van de steeds veranderende elementen. Ook aspecten van het ontwerp als lichtinval, akoestiek, grootte en vorm zijn onderhevig aan de voortdurende veranderingen van de omgeving. De inspiratie en energie die op deze plek worden losgemaakt, kunnen aansluitend uitgewerkt worden in de drie ateliers. Een wateratelier, een rotsatelier, en een eilandenatelier liggen op verschillende plekken in het landschap waar ze inspelen op de veranderingen van de daar aanwezige elementen. Het wateratelier komt bijvoorbeeld bij vloed rondom in het kolkende water te staan, waardoor de lichtinval en de geluiden in het atelier dramatisch veranderen. Naast een collectief werkgedeelte heeft elk atelier individuele ruimten. De zwerfroute bestaat uit beschutte buitenruimten. Ze verbindt niet alleen de verschillende onderdelen van het complex, men kan er ook verblijven. De vorm van de zwerfroute beïnvloedt de wind- en waterstromingen. De gebruikers kunnen overnachten in een kloof waarin de wisselende waterstand de sfeer bepaalt. In het verzamelgebouw kan men het gehele complex overzien. Hier arriveren de bezoekers en kan men eten en drinken. Vanuit de gedachte dat tegenwoordig wellicht te veel nadruk ligt op het belang van het beeld, is het ontwerp Loc Armor gericht op de stimulerende werking die uitgaat van de prikkeling van alle zintuigen. Geluiden bijvoorbeeld maken een ervaring levendig, het voelen kan de ervaring extra intens maken en opvallende geuren vergeet je nooit. Deze prikkelingen zijn maatgevend voor de beleving, constructie en vormgeving van het ontwerp. Opleiding: TU Delft Mentoren: Meindert Scheers, Fridjof van den Berg, Clemens Steenbergen & Jan Engels Studierichting: architectuur