In Amsterdam aan het IJ wordt een schiereiland geprojecteerd met daarop de begraafplaats en het crematorium. Het schiereiland bestaat uit een aantal hellende grasvlaktes die door een boulevard worden ontsloten. De afscheidsrituelen en de rouwstoeten die zich over deze boulevard de 'laan van het ceremonieel', verplaatsen zijn over het open water zichtbaar voor de buitenstaanders op de kade. Afhankelijk van de wensen van de nabestaanden krijgt het grastapijt in de loop van de tijd een nadere invulling met grafmonumenten en groen. Het ontwerp speelt in op de nieuwe mentaliteit rond het begrafenisritueel. Het moet een plek zijn die de pluriforme samenleving weerspiegelt en waar men uitdrukking kan geven aan de essentie van het leven en de persoonlijkheid van de overledene. Deze begraafplaats is niet alleen het decor van vrees en ontroostbaarheid maar ook van hoop, aanvaarding en bevrijding. Een plek waar de dood met open vizier tegemoet getreden kan worden. Het crematorium is gepland in de bestaande graansilo's. De gebouwen worden daartoe tot op de draagconstructie uitgekleed. Als een kathedraal van de dood markeren ze de ingang van de begraafplaats. Aan de buitenkant en de onderzijde openbaart zich de leegte die ooit met graan gevuld was, een leegte die aansluit bij het gevoel van de aanwezigen. Tegen de dramatische achtergrond van het theatrale, industriële havencomplex van Amsterdam is het afscheidsritueel niet alleen indringend, maar ook openhartig, eenvoudig, alledaags en vanzelfsprekend. De begraafplaats speelt niet alleen een rol in onze herinnering maar is tegelijkertijd een ode aan hen die ooit geweest zijn. De dood mag weer gezien worden, er valt tenslotte niets te verbergen..... Opleiding: Amsterdam Mentoren: Arie van Rangelrooij, Umberto Barbieri & Jeroen Bosch Studierichting: architectuur