Het asielzoekerscentrum Asylon Maastricht ligt in Randwyck-noord, een stadswijk in wording aan de zuidzijde van Maastricht. De bouwmassa in de vorm van een parallellogram komt voort uit de contouren zoals die in de structuurschets voor dit stadsdeel werden vastgesteld. Als inspiratiebron voor het ontwerp dienden de potenties van de plek in combinatie met de wens om een architectonische uitdrukking te geven aan de problematiek rond de opvang en de huisvesting van asielzoekers. Komend vanuit het station Randwyck manifesteert het Asylon zich als een haakvormige muur. De ruwe muur gebouwd van Ardenner breuksteen heeft een dikte van 2,7 en een hoogte van 18,4 meter. Ze geeft uitdrukking aan het begrip Asylon, het in bescherming nemen. Achter de muur bevindt zich de hoekbebouwing in vijf lagen met 272 kamereenheden. Een vide scheidt de flexibel indeelbare kamers van de muur met daarin de ontsluiting, de sanitaire units en de keukens. Via een lage, brede opening in de muur betreedt men een ruim binnenterrein. Het binnenterrein wordt diagonaal doorsneden door een historische route die als informele route in het plan is opgenomen. In het deel aan de oostzijde van de diagonaal bevindt zich een driehoekige, met hout beklede plint van 3,6 meter hoog. In de plint bevindt zich een multifunctionele ruimte waar de asielzoekers dag en nacht terecht kunnen voor diensten. Ten behoeve van sportieve en culturele evenementen is in de plint een tribune opgenomen. De openbare toegankelijkheid van deze functies haalt het Asielzoekerscentrum uit zijn anonimiteit. Een brug van 8 meter breed en 68 meter lang verbindt het openbare met het privé gedeelte van het Asylon. De brugwachter aan het eind garandeert de veiligheid van de asielzoekers. Opleiding: Amsterdam Mentoren: Theo Teeken, Joop Slangen, Jo Janssen, Jos Kramer & Lorenzo Viti Studierichting: architectuur