De invasie in Normandië wordt als een geromantiseerd verhaal in leven gehouden. Zolang de gebeurtenis levend gehouden wordt zijn de oud-strijders nog niet dood, ze zijn pas echt dood als ze vergeten zijn, wanneer geen enkele rite ze meer uitdaagt te bestaan. Ze worden onsterfelijk door de rituele herhaling. Hoe meer je als toerist over de gebeurtenissen weet, hoe meer je hier zult zien. Deze kennis is afhankelijk van hoe belangrijk mensen van de oudere generatie het vinden de gebeurtenis levend te houden. De oud-strijders krijgen de mogelijkheid tijdelijk te verblijven aan de kust. Ze krijgen uitzicht op de horizon waar ze zelf vijftig jaar geleden opdoemden. Ze kunnen er hun eigen verhaal vertellen via beeld of tekst. De teksten op de wanden tonen hun gedachten. De toeristen bevinden zich in de contraruimten van de oud-strijders, ze ontmoeten elkaar niet. Na overlijden van de oud-strijders wordt het een necropolis, een dodenstad die verlaten achterblijft. De geest van de bewoners blijft gevangen door een voelbare afwezigheid. Als een necrologie, een levensbeschrijving van de overledenen.

Opleiding: Tilburg
Mentor: Jacob van Rijs
Studierichting: architectuur.