De VN wil door middel van een permanent Oorlogstribunaal, gesitueerd in Den Haag tussen de Utrechtsebaan en de Koninklijke Bibliotheek, duidelijk maken dat alle oorlogsmisdadigers gestraft zullen en moeten worden. De vraag is of het de rechters van het Tribunaal lukt om het recht doorgang te laten vinden. Men kan wel recht spreken, een straf opleggen, maar er is geen enkele mogelijkheid tot recht doen; de weegschaal van Vrouwe Justitia komt niet in evenwicht. Deze vraag vormt een uitgangspunt voor de architectonische uitwerking. In het plan is het klassieke labyrint, de draad van Ariadne, de verbeelding van de lange weg die de rechters moeten afleggen om hun taak te kunnen vervullen. Deze bewegingsfiguur die het gehele interieur bestrijkt, begint bij een kleine opening in de buitenmuur en voert langs verschillende 'fragmenten' naar de drie rechtszalen in het centrum van het gebouw.

Het Tribunaal bestaat uit twee volumes. Het basisvolume waarin zich de gevangenen bevinden is gesloten, gaat half de grond in en is geheel van beton. Het andere volume is een gesloten doos met de rechtszalen. Het zweeft boven het basisvolume. Het lijkt kwetsbaar door zijn glazen bekleding die beschermd wordt door een tweede huid: het zonnescherm. Beide volumes lijken van elkaar gescheiden door het zwaard van goed en kwaad. Het bovenste volume vormt samen met het schuin geplaatste zonnescherm een wankel evenwicht.

Hybridische gebouwen, zoals ook het Oorlogstribunaal, zijn gebouwen met een complex programma. Elk van de verschillende functies is apart te gebruiken en heeft een eigen vorm en soms ook een eigen constructie. In de plattegronden en de doorsneden zijn de fragmenten duidelijk zichtbaar, toch vormen de onderdelen samen een eenheid. Eenheid van fragment en geheel wordt zo een kwestie van complementariteit, van fragmenten die samenhangen.

Opleiding: Amsterdam
Mentoren: Chris Scheen, Jan Lambeck, Niek van Vught, Peter Defeche & Erik Pasveer
Studierichting: architectuur