Nederlands English

Fort de Vaujours in 2016: de locatie is niet toegankelijk en wordt continu bewaakt. Tot op heden gekenmerkt door de aanwezigheid van natuurlijk en verarmd uranium is de locatie op weg om een open gipsmijn te worden.
Fort de Vaujours in 2016: de locatie is niet toegankelijk en wordt continu bewaakt. Tot op heden gekenmerkt door de aanwezigheid van natuurlijk en verarmd uranium is de locatie op weg om een open gipsmijn te worden.

Mogelijke ontwikkeling van de locatie in 2047 (onderdeel van het ontwerpvoorstel)
Mogelijke ontwikkeling van de locatie in 2047 (onderdeel van het ontwerpvoorstel)

Toren die toegang biedt tot de voormalige gipsmijn, tevens in gebruik als bergplaats voor de tuinmannen.
Toren die toegang biedt tot de voormalige gipsmijn, tevens in gebruik als bergplaats voor de tuinmannen.

Hoofdtoegang tot het gebied waar het publiek wordt aangeraden om beschermende kleding te dragen.
Hoofdtoegang tot het gebied waar het publiek wordt aangeraden om beschermende kleding te dragen.

Netwerken van flora en fauna zoals die zich in de tijd ontwikkelden.
Netwerken van flora en fauna zoals die zich in de tijd ontwikkelden.

Een vluchtig ‘perspectiefbeeld’ van de ondergrondse gipsmijn nadat de mijnactiviteiten zijn gestopt of onderbroken. Het perspectiefbeeld wil aantonen dat een ontwerpinterventie altijd gepaard gaat met framing. Bepaalde processen worden wel bij de plannen betrokken andere worden uitgesloten. Daarom moet framing als zodanig niet afgewezen worden, maar moet er gewerkt worden met verschuivende grenzen en momenten waarop transformatie plaatsvindt; met andere woorden, de uitdaging is om te werken met continu veranderende frames.
Een vluchtig ‘perspectiefbeeld’ van de ondergrondse gipsmijn nadat de mijnactiviteiten zijn gestopt of onderbroken. Het perspectiefbeeld wil aantonen dat een ontwerpinterventie altijd gepaard gaat met framing. Bepaalde processen worden wel bij de plannen betrokken andere worden uitgesloten. Daarom moet framing als zodanig niet afgewezen worden, maar moet er gewerkt worden met verschuivende grenzen en momenten waarop transformatie plaatsvindt; met andere woorden, de uitdaging is om te werken met continu veranderende frames.

Een groep tuinlieden geeft zowel actief richting aan de ontwikkeling van de locatie als dat ze erop reageert.
Een groep tuinlieden geeft zowel actief richting aan de ontwikkeling van de locatie als dat ze erop reageert.





PROJECTINDEX
WINNAAR
UNFAMILIAR TERRITORY
Technische Universiteit Delft
LANDSCAPE DESIGN

Onbekend terrein, de benadering van landschappen na vertrek van de mens
Het afstudeerplan past landschapsarchitectonische interventies toe als een instrument om controle uit te oefenen, met name in tijden en plaatsen van spanning. Het plangebied is Fort de Vaujours bij Parijs, een verlaten radioactief besmet gebied waar in de toekomst gips gewonnen gaat worden.
Door middel van een theoretische verkenning van het concept van ‘het onbekende’ en ‘territorium’ kijkt het project naar het landschap als een complex en metastabiel systeem. Allereerst wordt voorgesteld om het landschap op een ongebruikelijke manier te lezen en anders te kijken naar de specifieke kenmerken van een locatie, de ontwerpingrepen en de ervaring van het landschap. Vervolgens past het project de verkregen inzichten toe op de analyse en het ontwerp.
Het project is erop gericht voorstellen te doen over de manier waarop we ons op een productieve wijze kunnen verbinden met plaatsen van frictie, of meer precies met de onbekendheid met verstoorde gebieden. Dit zonder hun complexiteit te reduceren of hun creatieve potentieel te elimineren omwille van het creëren van een vertrouwde sfeer. Omdat er momenteel grote behoefte bestaat aan nieuwe benaderingen van vervuilde locaties, reflecteert het project kritisch op conventionele landschappelijke transformaties van dergelijke locaties. Het verwerpt de drogredenen waarmee instant oplossingen worden gemotiveerd. Het presenteert daarentegen een performatieve ontwerpbenadering waarin de objectieve eigenschappen van het landschap gecombineerd worden met haar culturele zeggingskracht. Op de duur wordt gestreefd naar een veelvoud van affectieve ontmoetingen die de potenties van het landschap activeren op zowel ethisch als politiek terrein. Vanwege die benadering is de voorgestelde landschappelijke interventie, in tegenstelling tot gangbare saneringstechnieken, niet gepland en ook niet bedoeld om ogenblikkelijk effect te hebben. In feite heeft een succesvolle sanering haar meest krachtige effect op de lange termijn.
Het ontwerpvoorstel beweegt van het ontwerp van een stabiel landschapsbeeld of een vastomlijnd plan naar een ontwerp van een thema, een performance, een constante actie in de tijd. De ontwerpstrategie is daarom enerzijds gefocust op een precieze materialisatie, functionele en affectieve uitwerking van onderdelen van het ontwerp en anderzijds op potentiele scenario’s van landschappelijke verandering. Laatstgenoemde scenario’s zijn qua strategie gebaseerd op de planning van meerdere evenementen in de loop van de tijd, het project omspant 300 jaar. Het ontwerpen wordt in de beginfase gezien als een kortstondige activiteit, op de duur wordt de vormgeving opgenomen in een complex ontwerpproces waarbij de betrokken actoren niet alleen mensen zijn. De toekomstige ontwikkeling van de locatie is daarom niet vooraf bepaald, er wordt wel op gehint. Afgezien van de voorgestelde ontwerp interventies wordt de ontwikkeling geleid door een groep tuinlieden die een directe interactie met de dynamiek van het landschap aangaan en die actief participeren in een continu project van het stimuleren van de landschappelijke diversiteit.