Nederlands English



De collectieve (onder), publieke (midden) en private (boven) laag van het ontwerp kennen ieder hun specifieke ruimtelijke en materiele uitwerking.
De collectieve (onder), publieke (midden) en private (boven) laag van het ontwerp kennen ieder hun specifieke ruimtelijke en materiele uitwerking.


Herinterpretatie van de palazzo plattegrond. Het constructieve en ruimte delende nut van de wanden is uit elkaar gehaald. Hierdoor ontstaat nu ook binnenin de kamers een ruimtelijke hiërarchie.
Herinterpretatie van de palazzo plattegrond. Het constructieve en ruimte delende nut van de wanden is uit elkaar gehaald. Hierdoor ontstaat nu ook binnenin de kamers een ruimtelijke hiërarchie.

De collectieve, publieke en private laag.
De collectieve, publieke en private laag.

Situatie van het ontwerp van een re-interpretatie van het Venetiaans palazzo met ten noorden de lagune van Venetië en ten zuiden een nieuw ontworpen plein.
Situatie van het ontwerp van een re-interpretatie van het Venetiaans palazzo met ten noorden de lagune van Venetië en ten zuiden een nieuw ontworpen plein.

De reactie en vastlegging van het gebruik op de bekleding. 1 Door het verschil in hardheid van de toegepaste natuurstenen ontstaat er een reliëf bij langdurige wrijving. 2 De metalen pinnen tussen de bakstenen worden gepolijst bij wrijving. Er ontstaat een verloop in contrast. 3 De groeven in de houten vloer stompen af bij gebruik resulterend in een kussentjes reliëf.
De reactie en vastlegging van het gebruik op de bekleding. 1 Door het verschil in hardheid van de toegepaste natuurstenen ontstaat er een reliëf bij langdurige wrijving. 2 De metalen pinnen tussen de bakstenen worden gepolijst bij wrijving. Er ontstaat een verloop in contrast. 3 De groeven in de houten vloer stompen af bij gebruik resulterend in een kussentjes reliëf.




PROJECTINDEX
 
MET DE TIJD GEBOUWD
Technische Universiteit Delft
ARCHITECTURE

Dit afstudeerproject onderzoekt de relatie van een gebouw met de tijd op twee thema's, Flexibiliteit door traditie en Geschiedenis door verwering. Het eerste thema gaat in op de functionele en ruimtelijke aspecten van de tijd en het laatste op de fenomenologische en materiële aspecten. Daarbij heb ik vooral inspiratie geput uit de directe context van het project, de stad Venetië. Een stad die bij uitstek beïnvloed is door de tijd. Gebouwen zijn onderhevig aan de tand des tijds. De tijd laat haar sporen achter op het gebouw. Dit kunnen fysieke sporen zijn van gebruik en verwering maar ook de ruimtelijke sporen van voorgaande functies. Tegenwoordig is de algemene consensus dat deze sporen voorkomen of gerepareerd moeten worden, nieuw is goed. Een gebouw is dan een autonome entiteit die sterk gerelateerd is aan de originele functie en de gedachten van de architect voor het moment van oplevering. De eerste staat is de ultieme staat. De realiteit is echter dat gebouwen verweren en dat functies veranderen. Met de huidige instelling zullen we altijd achter de feiten aan lopen. Waarom accepteren we de invloed van de tijd niet en ontwerpen we ermee in plaats van ertegen.
Flexibiliteit door traditie
De aanvankelijke lay-out van een gebouw wordt vaak bepaald door de functie waarvoor het is ontworpen. Functies veranderen, vandaag de dag sneller dan vroeger. Het toelaten van de tijd is het toelaten van verandering. Bij een flexibel gebouw dient de vorm niet uit de functie voort te komen maar moet de functie zich kunnen vinden in de vorm. Een lokale traditie en de daarbij behorende typologieën geven meer perspectief op ruimtelijk gebruik dan een programma van eisen. De traditie heeft zich immers in de loop der tijd bewezen en de typologie heeft al vele gebruiken ondergaan. Aan de hand van deze gewoontes uit het verleden kan er worden geanticipeerd op toekomstig gebruik.
Het onderzoek over flexibiliteit en traditie kijkt voornamelijk naar het type van het Venetiaans palazzo. Aspecten als de mate van openbaarheid, hiërarchie van ruimten en de relatie tot de publieke ruimte zijn geanalyseerd en geherinterpreteerd voor het uiteindelijke ontwerp.

Geschiedenis door verwering
Verwering wordt zelden ontworpen. Het tegengaan hiervan wel. Vandaag de dag weet een goede architect waar een gebouw kan verweren en hoe hij dit voorkomt. Toch zie ik als ik door een stadscentrum loop overal de invloed van de tijd in groeven met vuil, gedeeltelijk gepolijste stenen en roestrichels. Tegen beter weten in ben ik de vormen van dit verval gaan waarderen. Het zou zomaar bedoeld kunnen zijn.
Naast een esthetische dimensie werken deze slijtages ook in culturele zin. De sporen van verwering vertellen ons iets over de mensen die ze hebben achtergelaten. Een mat en dof gepolijst familiegraf in een kerk vertelt ons meerdere verhalen over zijn geschiedenis. Over de stollingsprocessen bij het ontstaan van de natuursteen, over de hand van de kunstenaar die hem heeft vormgegeven, over de rijkdom en status van de familie die zich de steen kon veroorloven en over de massa's mensen die er overheen hebben gelopen. Het schept een afstand in tijd tot de herinnering aan deze familie. Het zijn culturele gebeurtenissen die besloten liggen in de verweerde steen. Elk stukje verwering is een stukje geschiedenis dat ons verbindt met het verleden.

Het onderzoek naar de geschiedenis door verwering bestaat uit een essay over de culturele waarde van veroudering en een foto-inventarisatie over de ordening van de variaties van het verweer.