Nederlands English


De Green line op het eiland Cyprus
De Green line op het eiland Cyprus

Beelden van de niemandslandzone
Beelden van de niemandslandzone

Het concept 1 ankers / anchors 2 ruimtelijk raamwerk / spatial frame 3 transformatiezones / transformation zones 4 historische context / historical context 5 context / context
Het concept 1 ankers / anchors 2 ruimtelijk raamwerk / spatial frame 3 transformatiezones / transformation zones 4 historische context / historical context 5 context / context



Mogelijk eindbeeld
Mogelijk eindbeeld




PROJECTINDEX
WINNAAR
VOORBIJ DE GREEN LINE
Amsterdam University of the Arts
URBAN DESIGN

Nicosia op het eiland Cyprus is de enige nog gedeelde hoofdstad ter wereld en vormt het decor van de schrijnende tegenstelling tussen de Turks islamitische wereld en de Grieks westerse wereld. Sinds 1974 loopt er een niemandslandzone, de zo genaamde 'Green line', over het eiland en ook dwars door de stad.
Toen ik ruim tien jaar geleden voor het eerst in Nicosia kwam, merkte ik naarmate ik dichter bij de 'Green line' kwam, de dreiging en spanning toenam. Wachttorens met militairen in en langs de grens en afrasteringen van prikkeldraad brachten mij in de actualiteit van een gedeelde hoofdstad.
Dit heeft mij toen zo enorm gegrepen dat ik het afstuderen gewijd aan deze bizarre en tegelijkertijd unieke opgave, die van een van de meest extreme
culturele barrières in Europa. Het gevolg van de 'Green line' is een gespleten stad, waarbij de periferie precies in het hart van de oude binnenstad is komen te liggen. En dat terwijl deze oude binnenstad, die zijn oorsprong heeft in de Romeinse periode, een schat aan verleden binnen haar vestingmuren herbergt. Ik ging op zoek naar ruimtelijke en architectonische middelen om de twee culturen op termijn weer meer tot elkaar te brengen. Vanwege de gevoelige situatie vraagt deze unieke situatie om een onconventionele benadering. De opgave die ik mijzelf stelde is om vanuit de historische en culturele context een strategie te ontwikkelen die het proces van culturele uitwisseling en vernieuwing in het hart van de oude binnenstad stimuleert.
De kern van mijn plan bestaat uit drie ankers die als brandpunten van stedelijke activiteit functioneren in combinatie met een ruimtelijk raamwerk precies op de plek van de huidige niemandslandzone. De strategie is in eerste instantie gericht op het geleidelijk opvoeren van de druk op de randen van de niemandslandzone en het gecontroleerd verbinden van beide delen van de stad. Daarna kunnen ankers als voorwaarde voor vernieuwing en culturele uitwisseling tussen de beide delen van de binnenstad ontstaan. De ankers bevatten culturele en commerciële functies die beide culturen aan weerszijden van de lijn verbinden. De drie ankers zijn gekoppeld aan belangrijke historische routes en vormen door hun architectuur en ruimtelijke betekenis de nieuwe iconen voor de stad. De gebieden tussen de ankers worden geleidelijk herverkaveld vanuit twee parallelle routes vanuit beide culturen. Deze routes vormen nieuwe structuren die zijn opgebouwd vanuit de vormentaal van beide culturen. Zo ontstaat er een 'typisch' Griekse straat met kleinschalige pleinen en een 'typisch' Turkse straat met achter de straatwand binnenplaatsen, waar het stedelijk leven plaats vindt.
Het uiteindelijke plan moet worden gezien als een mogelijk eindbeeld. Dit is sterk afhankelijk van de politieke situatie en de manier waarop de twee culturen zullen samenwerken bij het bouwen aan hun stad. Het mogelijke eindbeeld laat dan ook zien dat er, binnen een sterke ruimtelijke structuur, bijzonder veel flexibiliteit mogelijk is. Georganiseerde spontaniteit zou je het kunnen noemen.
Met mijn plan 'Voorbij de Green line' heb ik geprobeerd aan te tonen dat door het scheppen van de juiste condities het wederzijds vertrouwen tussen beide culturele groepen kan worden versterkt. Hierdoor worden de tegengestelde culturen weer tot elkaar gebracht en is de aanwezigheid van meerdere culturen ineens een kracht die de stad extra aantrekkingskracht geeft.