Nederlands English

Graventuin
Graventuin


Situatie
Situatie

Plattegrond uitvaart graventuin moskee
Plattegrond uitvaart graventuin moskee

Moskee gevel
Moskee gevel

Uitvaart aula
Uitvaart aula




PROJECTINDEX
WINNAAR
ISLAMITISCHE BEGRAAFPLAATS AMSTERDAM
Amsterdam University of the Arts
ARCHITECTURE

Het project gaat over het alledaagse, over leven en dood en over de tweede generatie allochtonen in Nederland. Door het verschuiven van het perspectief voor een grote groep allochtonen van tijdelijke naar blijvende vestiging in Nederland, is de behoefte ontstaan naar een eigen plek waar overleden islamieten op een waardige manier begraven kunnen worden. De laatste jaren staat de islam in een negatief daglicht. Met dit plan probeer ik een positieve bijdrage te leveren aan de discussie over de integratie en het Islamitische idioom in de Nederlandse context.
De insteek is een eigen plek te maken voor deze bevolkingsgroep waar ze hun godsdienstige en culturele gewoonten, ongestoord en zonder het gevoel anderen hierbij te storen, kunnen uitoefenen. Het plan is gebaseerd op een klassiek schema van de oude moskee- en tuinvoorbeelden. Onderzocht is of dit klassieke principe, door het een zekere transformatie te laten ondergaan, in de Westerse context past.
De locatie, het Erasmuspark in A’dam-West, is zo gekozen dat het gebouw de dialoog aangaat met de samenleving en de bebouwde omgeving. Het ligt aan de rand van het park dat dienst doet als anti-chambre voor de begraafplaats. De beide toegangsroutes fungeren als stille route vanuit de stad. Het schiereiland zorgt voor een subtiel evenwicht tussen het autonome karakter dat de functie vraagt en de inpassing in het stedelijk weefsel. De besloten tuin die het hart van het ontwerp vormt, is een verwijzing naar de paradijselijke tuin. De suggestie van horizontale gerichtheid zet een sterke dynamiek tegenover de statische eigenschappen van de beslotenheid van de graventuin. De gaten in de wanden fungeren als tribune voor een dubbel schouwspel: de realiteit van het landschap tegenover het ideaalbeeld van de tuin.
De omsloten tuin is besloten maar toch open, zowel binnen als buiten. De overgang van binnen naar buitenruimten verloopt geleidelijk. De geometrische principes uit de historische voorbeelden, zoals de koepel- en kolommenstructuur zijn geabstraheerd naar een samengestelde vorm. De vier grote ruimten, de centrale patio, de aula, de condoleance ruimte en de gebedsruimte krijgen door de kolommen een sacrale uitstraling. De ornamentiek die een belangrijk onderdeel vormt van de islamitische bouwkunst, is in geconcentreerde vorm terug te vinden in de wandreliëfs en hekwerken. De dragende gevels zijn opgebouwd uit blokken van Spaans kalksteen. De gaten in de wanden worden gevormd door betonnen kaders. Het massieve uiterlijk staat in contrast met de open structuur van het interieur dat een gevoel geeft van geborgenheid en zekerheid. Daar waar de buitenkant introvert lijkt, overheersen lucht en licht de binnenruimten. Het besloten karakter van het gebouw verraadt niet direct het programma, de subtiel geplaatste openingen laten een glimp zien van de binnenwereld en openen zich naar het landschap, refererend aan Al-Batin (Verborgen) en Al-Zahir (Manifest), twee van de 99 namen van Allah. De manifeste God is het landschap, de verborgen God is de ziel.