Nederlands English

Zicht toren vanaf westerhaven Het gebouw aan het einde van het Gedempte Zuiderdiep is een belangrijke stedenbouwkundige schakel. Met het café in de plint gekoppeld aan het superpodium is dit concervatoriumgebouw een scharnier in de stedelijke route die hierlangs zal lopen, mits de kade langs het voormalig Groninger Museum (rechts op de afbeelding) openbaar wordt
Zicht toren vanaf westerhaven Het gebouw aan het einde van het Gedempte Zuiderdiep is een belangrijke stedenbouwkundige schakel. Met het café in de plint gekoppeld aan het superpodium is dit concervatoriumgebouw een scharnier in de stedelijke route die hierlangs zal lopen, mits de kade langs het voormalig Groninger Museum (rechts op de afbeelding) openbaar wordt

Hier is zichtbaar op welke wijze de academie een schakel is geworden die nog ontbrak in een waardevol stedelijk circuit dat door bezoekers van de binnenstad wordt gebruikt
Hier is zichtbaar op welke wijze de academie een schakel is geworden die nog ontbrak in een waardevol stedelijk circuit dat door bezoekers van de binnenstad wordt gebruikt

Dit stappenplan toont de wijze waarop de academie door middel van verschillende lagen wordt ingepast in de historische binnenstad van Groningen en onderdeel wordt van de openbare ruimte van de stad. A Bestaande situatie; 3 academies separaat B Verbindende openbare ruimte stopt bij kade C Doorstroming stedelijk circuit door openbare kade D -1 laag maximaliseren; 1 academie ontstaat E "Maaivelddak" als fly-over; doorstroming ontstaat F Maaiveld verbinden met omgeving; circuit stad G Hogere gebouwen stedenbouwkundige betekenis
Dit stappenplan toont de wijze waarop de academie door middel van verschillende lagen wordt ingepast in de historische binnenstad van Groningen en onderdeel wordt van de openbare ruimte van de stad. A Bestaande situatie; 3 academies separaat B Verbindende openbare ruimte stopt bij kade C Doorstroming stedelijk circuit door openbare kade D -1 laag maximaliseren; 1 academie ontstaat E "Maaivelddak" als fly-over; doorstroming ontstaat F Maaiveld verbinden met omgeving; circuit stad G Hogere gebouwen stedenbouwkundige betekenis

Deze dwarsdoorsnede toont het principe van het ontwerp. In het voormalig Zuiderdiep, de oude gracht van historisch Groningen, ligt het gebouw verdiept in de stad. De passant wordt publiek wanneer deze zich verplaatst in de stad en deze doorsnede passeert. In deze doorsnde is te zien hoe de kunst wordt geprojecteerd in de openbare ruimte, met behoud van de vurig gewenste privacy van de dansers.
Deze dwarsdoorsnede toont het principe van het ontwerp. In het voormalig Zuiderdiep, de oude gracht van historisch Groningen, ligt het gebouw verdiept in de stad. De passant wordt publiek wanneer deze zich verplaatst in de stad en deze doorsnede passeert. In deze doorsnde is te zien hoe de kunst wordt geprojecteerd in de openbare ruimte, met behoud van de vurig gewenste privacy van de dansers.

Profiel Reitemakersrijge: Deze dwarsdoorsnede toont het principe van het ontwerp. In het voormalig Zuiderdiep, de oude gracht van historisch Groningen, ligt het gebouw verdiept in de stad. De passant wordt publiek wanneer deze zich verplaatst in de stad en deze doorsnede passeert. In deze doorsnede is te zien hoe de kunst wordt geprojecteerd in de openbare ruimte, met behoud van de vurig gewenste privacy van de dansers. Op het niveau van de dansstudio’s bevinden zich ook de buitenstraten van de academie. Hierdoor zijn de kunststudenten onderdeel de groep mensen in de stad. Alleen niet op dezelfde vloer. Zoals bootbewoners en –vaarders in de gracht ook deel van zijn het publieke domein, maar in hun eigen subdomein.
Profiel Reitemakersrijge: Deze dwarsdoorsnede toont het principe van het ontwerp. In het voormalig Zuiderdiep, de oude gracht van historisch Groningen, ligt het gebouw verdiept in de stad. De passant wordt publiek wanneer deze zich verplaatst in de stad en deze doorsnede passeert. In deze doorsnede is te zien hoe de kunst wordt geprojecteerd in de openbare ruimte, met behoud van de vurig gewenste privacy van de dansers. Op het niveau van de dansstudio’s bevinden zich ook de buitenstraten van de academie. Hierdoor zijn de kunststudenten onderdeel de groep mensen in de stad. Alleen niet op dezelfde vloer. Zoals bootbewoners en –vaarders in de gracht ook deel van zijn het publieke domein, maar in hun eigen subdomein.

Superpodium aan de gracht Het superpodium is een theater dat van drie zijden door publiek kan worden beschouwd. De stad, het stadscafé en de academiekantine grenzen hieraan
Superpodium aan de gracht Het superpodium is een theater dat van drie zijden door publiek kan worden beschouwd. De stad, het stadscafé en de academiekantine grenzen hieraan

Zicht op de dansstudio De danser bepalen zelf hoe zichtbaar zij zijn. Bij de keuze van maximale privacy door middel van gesloten gordijnen en gevels, blijft het spiegelplafond de beweging van de dansers projecteren. Hierdoor zal de passant altijd getuige blijven van de kunstbeoefening in dit gebouw.
Zicht op de dansstudio De danser bepalen zelf hoe zichtbaar zij zijn. Bij de keuze van maximale privacy door middel van gesloten gordijnen en gevels, blijft het spiegelplafond de beweging van de dansers projecteren. Hierdoor zal de passant altijd getuige blijven van de kunstbeoefening in dit gebouw.




PROJECTINDEX
 
INTENSE STAD.
Academie van Bouwkunst Groningen
ARCHITECTURE

Kunstonderwijs in het nauw
Ben van der Meer ontwierp een instituut voor kunstonderwijs in de binnenstad van Groningen. Uitgangspunt was te komen tot een uitdagende uitwisseling tussen de stad en het kunstonderwijs.
In 1984 schreef Auke van der Woud in De innige betrekking tussen stad en hogeschool over de (on)mogelijkheden van binnenstedelijke huisvesting van grote onderwijsgebouwen in de stad Groningen. In 2009 heeft de Hanzehogeschool een droom om vier gescheiden kunstopleidingen te huisvesten onder één dak. Vanwege de omvang van deze gedroomde huisvesting dreigt voor het instituut een plek in de periferie van de stad omdat men een plaats in de binnenstad niet mogelijk acht. Dit laatste wordt verondersteld niet mogelijk te zijn. Deze planvorming is slecht voor de binnenstad en voor de hogeschool. Dit wordt wat mij betreft goed verwoord in een citaat van Manuel de Sola Morales over de essentie van de stad: “Dichtheid is op zichzelf niet genoeg om stedelijkheid te creëren. Om een levendige, stedelijke omgeving te laten ontstaan, is mixity, de verweving van verschillende functies minstens even belangrijk. Alleen door de combinatie van dichtheid en menging is de voorwaarde aanwezig voor uitwisseling, contact en contrast; de essenties van de stad.” (De architectuur van de uithof, Hans Ibelings, 2008)

Mijn kritiek op de huisvestigingsplannen in de periferie heb ik omgezet in een ontwerpexperiment voor het instituut voor kunstonderwijs in de binnenstad van Groningen. De locatiekeuze is gebaseerd op hergebruik van de bestaande onderwijsgebouwen en deze te verenigen door toevoeging van nieuwe gebouwen. In plaats van het vormen van iets nieuws op een lege plek is dit afstudeerontwerp een voorbeeld van het omvormen van een bestaande plek tot iets nieuws. De nieuwe opgave van de 21e eeuw?

De architectonische opgave omvat het ontwerp van een goed toegankelijke, openbare kunstroute (een gebouw) en de blootstelling van de kunsten(aars). De passanten worden daarbij terloops toeschouwer van het kunstonderwijs. De stedenbouwkundige ‘superplint’ introduceer ik als hét middel op het grensvlak van architectonische en stedenbouwkundige vormgeving om samenhang te brengen in de gebouwen. De mix van het publiek (in de stad) en de kunst (van de studenten) is de basis voor het architectonisch ontwerp. De kern van het ontwerp is gebaseerd op de uitwisseling tussen student en stad waarbij een maximale confrontatie met de kunst in de openbare ruimte ontstaat zonder dat de privacycondities van de kunstbeoefenaars in het geding komen. Dit ‘afstudeerlaboratorium’ is niet alleen een visie op huisvesting voor het onderwijs, maar ook een verleidelijk beeld van de positie en de zichtbaarheid van de dans- en muziek in de stad. De poëzie van dit ontwerp dat, in het huidige politiek klimaat, ook als manifest kan worden gezien voor de positie van de kunst in de samenleving. Naar buiten! Dit ontwerp verenigt het nuttige met het aangename. Het is een experiment van huisvesting voor onderwijs van podiumkunsten dat in zichzelf een podium is. De stad is het theater, de passanten zijn het publiek.